រឿងខ្លី

រឿង ” ក្មេងកំព្រាឋាននរក”

ខ្ញុំមានឈ្មោះថា គ្មានឈ្មោះ ជាកុមារីពិការជើងម្នាក់ដែលរស់នៅមណ្ឌលកុមារកំព្រា”ក្មេងរំលូត” នៅឋាននរក។ អ្នកទាំងអស់គ្នាប្រហែលជាឆ្ងល់ណាស់ហើយ ថាហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមានឈ្មោះថា គ្មានឈ្មោះ? ហើយមូលហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមករស់នៅក្នុងមជ្ឈមណ្ឌលកុមារកំព្រានេះ? រឿងរ៉ាវដែលកើតឡើងកាលពី១០ឆ្នាំមុនគួបផ្សំជាមួយនឹងកំណត់ហេតុរបស់កុមារកំព្រានៅ មណ្ឌល នេះ បានដក់ជាប់ក្នុងការចងចាំរបស់ខ្ញុំយ៉ាងច្បាស់ ដែលចងក្រងចេញជាប្រវិត្តិដ៏កម្សត់របស់ខ្ញុំ។ ប្រវត្តិរបស់ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមរស់រវើកឡើងវិញ ប្រៀបដូចជាខ្សែរអាត់វីដេអូដែលកំពុងតែចាក់ដូច្នោះដែរ ហើយបានសារទៅអតីតកាលមួយ…… ម៉ាក់ប៉ារបស់ខ្ញុំគឺជានិស្សិតមហាវិទ្យាល័យ ហើយពួកគាត់ស្រលាញ់គ្នាខ្លាំងណាស់ រហូតរំលងហួស ប្រពៃណីខ្មែរដោយមិនបានការពារទើបបណ្តាលឲ្យមានខ្ញុំ។ តាំងពីខ្ញុំចាប់ផ្តើមមកជ្រកកោនក្នុងផ្ទៃម៉ាក់ ប៉ារបស់ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមបែកចិត្តពីម៉ាក់ ជាហេតុធ្វើឲ្យម៉ាក់ ពិបាកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ម៉ាក់ចាប់ផ្តើមយកស្រាបំបាត់ទុក្ខ យកទឹកភ្នែកមកលុបមុខ ហើយជាញឹកញយ គាត់វាយពោះខ្លួនឯងខ្លាំងៗក្នុងគោលបំណងសម្លាប់ខ្ញុំ ព្រោះក្នុងចិត្តគាត់គិតថា ខ្ញុំជាមូលហេតុនាំ ឲ្យប៉ាបែកចិត្តពីគាត់។ កាលណោះខ្ញុំទើបតែអាយុបាន២ខែទេ តែខ្ញុំបានផឹកស្រា រាល់ថ្ងៃដែលម៉ាក់ផ្តល់ឲ្យ។ ការឈឺចាប់របស់ម៉ាក់និងទឹកភ្នែករបស់ម៉ាក់បានផ្តល់នូវភាពសោកសង្រេង ដល់ខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំង។ លើសពីនេះទៅទៀត ពេលម៉ាក់វាយពោះគាត់ម្តងៗ ខ្ញុំឈឺចាប់ស្ទើរតែរបូតពីផ្ទៃគាត់ ទៅហើយ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ជម្រកដែលខ្ញុំកំពុងតែរស់នៅនេះជិតរលំហើយ! ខ្ញុំជិតអស់ទីពឹងហើយ! ព្រោះតែចិត្តស្រលាញ់ម៉ាក់ ចង់លួងលោមម៉ាក់ ចង់ឃើញពិភពលោកដ៏ស្រស់បំព្រងនេះជាមួយម៉ាក់ ហើយទទួលការស្រលាញ់បីបមថ្នមថ្នាក់ពីម៉ាក់ដូចក្មេងដ៏ទៃ ខ្ញុំក៏ចេះតែទ្រាំទៅ។ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ម៉ាក់កាន់តែពិបាកចិត្ត។ នៅពេលខ្ញុំបាន៤ខែ ខ្ញុំឭគាត់និយាយជាមួយស្រ្តីចំណាស់ម្នាក់ថា គាត់មិនចង់ទុកខ្ញុំទៀតទេ។ សូម្បីតែឈ្មោះខ្ញុំក៏គាត់មិនចង់នឹកនាដាក់ឲ្យផង ហើយគាត់អង្វរស្រ្តីចំណាស់នោះឲ្យ យកខ្ញុំចេញពីផ្ទៃគាត់ទៅ។ គ្រាន់តែឮពាក្យទាំងនេះភ្លាម… Continue reading រឿង ” ក្មេងកំព្រាឋាននរក”

រឿងខ្លី

រឿង “នេះហើយគូព្រេងខ្ញុំ”

ខ្ញុំឈ្មោះ ទូច អាយុ ២៩ឆ្នាំ ហើយ សព្វថ្ងៃខ្ញុំជាបុគ្គលិកអង្គការទាក់ទងនឹងការអាននៅក្នុងភូមិ។ ពេលឭថាខ្ញុំធ្វើការងារអង្គការ ស្តាប់ទៅ គិតថាខ្ញុំរៀនបានច្រើនមិនខាន។ តែមិនដូចអ្នកគិតទេ ខ្ញុំរៀនបានត្រឹមថ្នាក់ទី១២ប៉ុណ្ណោះ (ព្យាយាមទាំងត្រដាបត្រដួស ព្រោះម៉ែបម្រុងឲ្យតែខ្ញុំឈប់រៀនដើម្បីយកប្តី)។ ដោយសារតែខ្ញុំជាមនុស្សឧស្សាហ៍ចូលចិត្តអាន និង មានការខិតខំប្រឹងប្រែង ទើបខ្ញុំអាចធ្វើការងារអង្គការដើម្បីជួយកុមារក្នុងភូមិឲ្យមានទម្លាប់អាន។ ខ្ញុំគិតថាការងារខ្ញុំគឺមហិមាណាស់ ព្រោះបើក្មេងៗចូលចិត្តអានតាំងពីតូច នោះបានន័យថាពួកគេកំពុងកសាងនូវឃ្លាំងចំណេះដឹងមួយសម្រាប់ខ្លួនឯងហើយ។ នៅពេលដែលពួកគេទទួលបានជោគជ័យ ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំបានចូលរួមចំណែកក្នុងការកសាងធនធានមនុស្សក្នុងភូមិរបស់ខ្ញុំហើយ។ ចុះបើសិនជាមានក្មេងក្មាងណាម្នាក់ឬច្រើននាក់ ក្នុងភូមិរបស់ខ្ញុំក្លាយជា រដ្ឋមន្ត្រី ពាណិជ្ជករ គ្រូបង្រៀន អ្នកនិពន្ធ កសិករដ៏ជំនាញ ជាដើម ខ្ញុំមិនជឿថាពួកគេនឹងគ្មានគំនិតមកអភិវឌ្ឍភូមិរបស់ខ្លួនវិញនោះទេ។ តែគួរឲ្យស្តាយការងារដ៏អស្ចារ្យដែលខ្ញុំកំពុងតែធ្វើនេះ ត្រូវបានម្តាយជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ តែងតែថាខ្ញុំកំពុងតែធ្វើរឿងគ្មានផលប្រយោជន៍ចំពោះគាត់ទៅវិញ។ ក្រោមពន្លឺអគ្គិសនី សមាជិកគ្រួសារចំនួនបួននាក់ កំពុងតែបរិភោគបាយជុំគ្នា។ គ្មានអ្នកណាក្រៅពីគ្រួសារខ្ញុំទេ។ ម៉ែចាប់ផ្តើមទេសនា កំដរបាយល្ងាច៖ -កន្ទូចអើយ ជិតចូលឆ្នាំហើយ! ខ្ញុំមិនបានរៀនចិត្តវិទ្យាមែន តែមិនដឹងយ៉ាងម៉េច ខ្ញុំហាក់ដឹងចិត្តម៉ែគ្រប់យ៉ាង។ នេះប្រហែលជាមកពីគាត់និយាយច្រើនពេកទៅ រហូតដល់គាត់ចេញតែក្បាលប្រយោគមក ខ្ញុំដឹងដល់ឃ្លាបញ្ចប់។ ខ្ញុំតបទៅវិញដើម្បីបង្វែរប្រធានបទម៉ែដោយទំពារបាយពមមាត់៖ -ម៉ែចង់ទៅវត្តណា ឆ្នាំនេះ? ពុកខ្ញុំដែលហាក់យល់ចិត្តខ្ញុំនិងដឹងសាច់រឿងដែរ បែជាសើចតិចៗ ទុកនាទីឲ្យខ្ញុំនិងម៉ែផ្លែផ្កាសំដីគ្នាទៀត។… Continue reading រឿង “នេះហើយគូព្រេងខ្ញុំ”

ប្រលោមលោក · Uncategorized

រឿង “មនុសក្បត់ស្មោះមនុស្សក្បត់” (ភាគបញ្ចប់)

តាមរកវីរីយ៉ាអស់ចិត្ត ក៏នៅតែមិនឃើញ ពួកគេក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ ពេលទៅដល់ផ្ទះ សត្យាប្រញាប់លាសំបុត្ររបស់វីរីយ៉ា ដើម្បីអានដោយមិនឲ្យសុរិយាដឹង៖ ជួបបងយូរ យឺតជាងគេ តែអូននឹងទុកបងក្នុងបេះដូងឲ្យយូរជាងគេ! ទោះជីវិតអូនអភ័ព្វបន្តិចមែន តែអូនគិតថាព្រហ្មលិខិតនៅមានចិត្តប្រណីដល់អូនខ្លះដែលឲ្យអូនបានជួបបងយូរ ទោះត្រឹមពេលខ្លីតែមានន័យក្នុងចិត្តអូន! ការពិតទៅបងយូរ មិនបាច់មានអូនក្នុងចិត្តក៏បាន ព្រោះវាមិនសំខាន់សម្រាប់អូននោះទេ ព្រោះពេលអូនទៅបាត់ អូននឹងលែងដឹងរឿងអ្វីទាំងអស់អំពីចិត្តបង! អ្វីដែលសំខាន់បងបានផ្តល់ការចងចាំមួយដ៏ល្អសម្រាប់អូន! បងយូរ ហ្អា !បងដឹងទេ អូនចង់មានថ្ងៃដែលអូនអាចមានសិទ្ធិប្រច័ណ្ឌបងយូរ ពេលបងមើលស្រីដទៃ ហើយអូនក៏ចង់ឲ្យបងយូរ ប្រច័ណ្ឌអូនពេលដែលមានប្រុសដទៃមើលអូន! ស្នេហាមិនមែនជាការឱបក្រសោបមកជាកម្មសិទ្ធិនោះទេ!ឲ្យតែស្រឡាញ់ពិត ទោះជាគេបានទៅអ្នកណា ឲ្យតែគេមានក្តីសុខ នោះយើងក៏មានក្តីសុខដែរ! ការពិតទៅអូនដឹងច្បាស់ណាស់ពីការបញ្ចប់នៃទំនាក់ទំនងរបស់យើង តែអូនពិតជាធ្វើចិត្តមិនបាន! អូនចង់ឲ្យកូនរបស់យើងជាតំណាងនៃក្តីស្រឡាញ់ស្ម័គ្រស្មោះចំពោះបង បើទោះជាអូនបានក្បត់ចិត្តសង្សារមកស្រឡាញ់បង! អូនជាមនុស្សក្បត់ ឯបងក៏ជាមនុស្សក្បត់ ប៉ុន្តែមនុស្សក្បត់អូនបែរជាមកស្មោះមនុស្សក្បត់ដូចបងរហូតសុខចិត្តទ្រាំទទួលទារុណកម្មគ្រប់បែបយ៉ាងដើម្បីតែតំណក់ឈាមរបស់ពួកយើង! បងវិចិត្រដែលធ្លាប់តែជាបុរសល្អស្រឡាញ់អូនអស់ពីចិត្ត បែរជាប្រែមកស្អប់អូនអស់ពីពោះ ប៉ុន្តែអូនមិនខឹងគាត់នោះទេ ព្រោះអូនជាមូលហេតុដែលនាំឲ្យគាត់ទៅជាបែបនេះ! អូនក្លាយទៅជាប្រពន្ធគេ ឯបងក្លាយទៅជាប្តីគេ ដូច្នេះយើងបែកគ្នាជារៀងរហូត ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តអូនបងគឺជាបុរសចុងក្រោយ!អូននឹងចិញ្ចឹមកូនរបស់យើងឲ្យបានក្លាយជាមនុស្សល្អ! អូនខំព្យាយាមរស់នៅដោយរីករាយ ព្រោះអូនជឿថាក្រៅពីស្នេហា នៅមានរឿងជាច្រើនទៀតដែលអូនអាចធ្វើដើម្បីសង្គមមួយនេះ!អូនចាំពាក្យបងយូរ ថា កុំឲ្យអូនគិតខ្លីព្រោះស្នេហា ព្រោះយើងអាចយកសមត្ថភាពនិងប្រាជ្ញារបស់យើងដែលមានមកបម្រើសង្គមវិញកើតជាប្រយោជន៍ដល់មនុស្សទូទៅ! អូនកំពុងតែធ្វើរឿងនេះហើយ! អូននឹងរស់នៅឲ្យមានន័យនិងសប្បាយចិត្តមិនឲ្យបងយូរ បារម្ភនោះទេ! ក្រោយពីអានសំបុត្រចប់ សត្យាស្រក់ទឹកភ្នែកម្តងទៀត។… Continue reading រឿង “មនុសក្បត់ស្មោះមនុស្សក្បត់” (ភាគបញ្ចប់)

ប្រលោមលោក

រឿង ” មនុស្សក្បត់ស្មោះមនុស្សក្បត់” (ភាគ២)

សត្យាភ្លាត់មាត់៖ -វីរីយ៉ា? -បងស្គាល់នាងមែនទេ? -ឈ្មោះដូចមិត្តភក្តិបងម្នាក់! -អូនត្រូវតែជួយនាង! -ចុះនាងទូរស័ព្ទប្រាប់អូនថាម៉េច? -នាងថានាងត្រូវប្តីនាងរំលោភ ពេលនេះនាងកំពុងតែនៅពេទ្យ ព្រោះនាងខ្លាចប៉ះពាល់ដល់កូនរបស់នាង! នាងថានាងគ្មានអ្នកណាទេ គឺមានតែអូន! -តស់ចឹងយើងឆាប់ទៅពេទ្យ! -ចា៎បង! ពេលទៅដល់មន្ទីរពេទ្យ សុរិយា រកវីរីយ៉ាមិនឃើញនោះទេ ហើយពេទ្យបានប្រាប់ថាវីរីយ៉ាបានចាកចេញទៅហើយ។ សុរិយាបង្ហាញទឹកមុខខកចិត្ត៖ -ថ្មើរនេះទៅហើយ នាងទៅណា? តេទៅក៏មិនលើក! -នាងគ្មានបងប្អូនទេមែនទេ? -នាងមាន តែនាងមិនទាក់ទងទេ! -អូនអាចប្រាប់រឿងរបស់នាងបន្តិចបានទេ? ខណៈនោះ វិចិត្រក៏បានមកដល់ ទឹកមុខគេស្លេកស្លាំងហាក់បារម្ភនឹងអ្វីមួយ។ សត្យាឃើញដូច្នេះ ក៏ប្រញាប់ឃាត់សួរ៖ -អេវិចិត្រ! លោកមកទីនេះធ្វើអី? -ខ្ញុំមកមើលប្រពន្ធខ្ញុំ! -តើនាងឈឺអី? វិចិត្រដកដង្ហើមធំបង្ហាញទឹកមុខស្តាយក្រោយ៖ -ខ្ញុំចាប់បង្ខំនាង! សត្យាគ្រាន់តែឭដូច្នេះ ក៏ក្តាប់ដៃយ៉ាងណែន ហើយក្របួចកអាវ វិចិត្រ៖ -លោកដឹងថានាងមានពោះមានពង្សដែរ ម៉េចក៏ប្រព្រឹត្តទង្វើបែបនេះដាក់នាង? -ខ្ញុំខឹងនឹងនាង! ខ្ញុំស្អប់នាងផង ស្រឡាញ់នាងផង! មូលហេតុដែលខ្ញុំចាប់បង្ខំនាងគឺដោយសារលិខិតមួយច្បាប់នេះ ដែលខ្ញុំឃើញនាងកំពុងសរសេរពេលខ្ញុំទៅដល់ផ្ទះ! សត្យាយកសំបុត្រនោះចេញពីដៃរបស់វិចិត្រភ្លាម ហើយដើរចេញរ៉ុយ ឯវិចិត្រវិញមិនរវល់ទេ ព្រោះចិត្តគេនៅខ្វាយខ្វល់នឹង វីរីយ៉ា។ សុរិយាហាក់ខឹងជំនួសទើបនាងស្តីឲ្យវិចិត្រ៖ -ជីវិតវីរីយ៉ាអភ័ព្វស្រាប់ហើយ គួរអីលោកមិនចេះលើកស្ទួយនាង… Continue reading រឿង ” មនុស្សក្បត់ស្មោះមនុស្សក្បត់” (ភាគ២)

ប្រលោមលោក · Uncategorized

រឿង ” មនុស្សក្បត់ស្មោះមនុស្សក្បត់”

ភាគទី១  ធ្លាប់ទេ ខ្លួនមានសង្សារហើយ ស្រាប់តែបាក់ចិត្តស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់ទៀត ហើយស្រឡាញ់ខ្លាំងទៀតផង។ ធ្លាប់ទេ?មិនបានតាំងចិត្តថាក្បត់ តែសុខៗក៏ក្បត់មនុស្សដែលស្រឡាញ់ខ្លួនឯងយ៉ាងសម្ងាត់បំផុត។ ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើជាមនុស្សអាក្រក់ និងរិតតែមិនចង់ធ្វើឲ្យអ្នកដែលស្រឡាញ់ខ្ញុំឈឺចាប់ និង មិនចង់ធ្វើបាបចិត្តមនុស្សស្រីដូចគ្នា តែដោយសារហេតុផលនេះហើយបានជាខ្ញុំធ្វើបាបកូនរបស់ខ្លួនឯងដែលគ្នាមិនដឹងអីសោះ ។ ខ្ញុំស្ទាបពោះថ្នមៗ ដែលទើបតែខ្ទាតបានបន្តិច(បីខែ) ហើយនិយាយតិចៗជាមួយនឹងកូន៖ ម៉ាក់នឹងចិញ្ចឹមកូនឲ្យបានល្អ! ម៉ាក់មិនឲ្យកូនម៉ាក់ជួបរឿងឈឺចាប់ដូចជាម៉ាក់នោះទេ! ខណៈនោះទ្វារបន្ទប់ក៏របើកឡើង ហើយលេចបុរសម្នាក់ឈ្មោះ វិចិត្រ ក្នុងវ័យប្រមាណ៣០ឆ្នាំ ខ្ពស់ស្រឡះ សម្បុរសណ្តែកបាយ អាចចាត់ទុកថាជាប្រភេទបុរសសម្បូរស្នេហ៍ តែទឹកមុខគេហាក់ដូចជាជូរចត់ណាស់ ដែលដៃកំពុងកាន់ដបស្រា ដើរចូលមកទាំងទ្រេតទ្រោត៖ ម៉េចក៏នាងមិនទាន់គេងទៀត? ខ្ញុំអួលដើមក ហើយព្យាយាមទៅគ្រាគេ តែគេគ្រវាសដៃខ្ញុំចេញជាមួយនឹងទឹកមុខមិនសប្បាយចិត្ត៖ កុំមករវល់នឹងខ្ញុំ! នាងមានពោះមានពង្សផង គួរថែសុខភាពខ្លួនឯង! ខ្ញុំឆាប់ជូតទឹកភ្នែកចេញ រួចនិយាយទៅកាន់គេដោយសំឡេងថ្នមៗ៖ អូនសុំទោស! ទឹកមុខគេជូរចត់លើសដើម តែព្យាយាមធ្វើសើចទាំងបង្ខំ ហើយអកស្រាផឹកសិនទើបតបមកកាន់ខ្ញុំ៖ សុំទោសមិនអាចកែកុនបញ្ហាបានទេ! ទឹកភ្នែកខ្ញុំនៅតែស្រក់ដូចភ្លៀងរលឹម តែខ្ញុំខំព្យាយាមអត់ធ្មត់និយាយមួយៗ៖ ពួកយើងរៀបការរួចហើយ! បញ្ហាក៏បានដោះស្រាយរួចដែរ ដូច្នេះយើងអាចលែងគ្នាបាន! វិចិត្រ សើចទាំងគំរោះគំរើយ ហើយពាក់ស្មា តបមកខ្ញុំវិញទាំងមុខឌឺ៖ នាងធ្វើបាបចិត្តខ្ញុំច្រើនណាស់ ដូច្នេះខ្ញុំ មិនដោះលែងនាងស្រួលៗទេ! តែបងថា… Continue reading រឿង ” មនុស្សក្បត់ស្មោះមនុស្សក្បត់”

Uncategorized

ផ្កាអើយកុំរោយ!

ត្រលប់មកពីបុណ្យភូមិនៅវត្តជ្រោយអំពិល ខ្ញុំនិងមិត្តភក្តិ២នាក់ទៀត ក៏បើករថយន្តតាមផ្លូវរោងចក្រថៃហ្គឺ។ ដៃកំពុងបញ្ជាររថយន្ត តែត្រចៀកខ្ញុំផ្ទៀងស្តាប់មិត្តភក្តិពីរនាក់ទៀតដែលកំពុងនិយាយពីរឿងចម្ការផ្កាដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាកំពុងពេញនិយមទៅថតដើម្បី បង្អួតគ្នាដាក់ហ្វេសប៊ុក។ វុទ្ធីផ្តើម៖ តាមគ្នាដឹង កន្លែងហ្នឹងស្រីៗគេប្រាថ្នាច្រើនណាស់! អាស្នាតប៖ ស្រីៗគេស្រឡាញ់ផ្កា គេសម្រុកទៅតែកន្លែងដែលស្អាតដូច្នេះហើយ! ខ្ញុំក៏លូកមាត់៖ ចុះយើងប្រុសៗទៅធ្វើអី? វុទ្ធីនិងអាស្នាឆ្លើយព្រមគ្នា៖ ទៅមើលស្រីស្អាត! ខ្ញុំក៏អស់សំណើចហើយបន្ត៖ មុខអាក្រក់យ៉ាងហ្នឹង អ្នកណាគេយក! ពួកយើងទាំងបីនាក់សើចព្រមគ្នា។ ធ្វើដំណើរបានបន្តិច យើងក៏ទៅដល់កន្លែងដែលស្រីៗប្រាថ្នា។ ព្រះអើយ! រថយន្តនិងម៉ូតូចតត្រៀបត្រាតាមផ្លូវ មានទាំងអ្នកមើលរថយន្តនិងលក់ទឹកទៀត មិនខុសពីតំបន់ទេសចរណ៍ដ៏ល្បីនោះឡើយ។ បើក្រឡេកមើលផ្កាក្នុងចម្ការវិញ មនុស្សកាន់តែណែនតាន់តាប់ទៅទៀត។ ពេលចតរថយន្តរួចរាល់ ពួកខ្ញុំក៏ចុះតាមជម្រាលផ្លូវដើម្បីតម្រង់ទៅកន្លែងដែលមនុស្សជាច្រើនកំពុងតែរីករាយនឹងការបង្អួតសម្រស់ខ្លួនឯងនៅពីមុខម៉ាស៊ីនថតទូរស័ព្ទដៃរបស់ខ្លួន។ វុទ្ធីនិយាយទៅអាស្នា៖ អាវង្ស គ្នាសុំ៣០០០រៀល ឲ្យថ្លៃចូលថតផ្កា! អាស្នាហុចឲ្យស្របពេលខ្ញុំសួរ៖ ម្នាក់គេយក១០០០រៀលមែនទេ? អាស្នាងក់ក្បាល៖ បាទលោកម្ចាស់! ក្រោយពីឲ្យលុយម្ចាស់ចម្ការរួចមក យើងក៏ដើរចូលទៅតាមគេតាមឯងដែរ។ ដឹងថាខ្ញុំជាមនុស្សមិនចូលចិត្តរញ៉េរញ៉ៃ មិត្តរប៉ិលរប៉ូចទាំងពីរក៏ដាក់មេប្រូចទៅធ្វើជាកន្លង់ក្រេបផ្កា ទុកឲ្យខ្ញុំស្រវាស្រទេញតែការថតនូវរូបផ្កាស្អាតៗដោយរីករាយ។ តែពេលខ្លះខ្ញុំក៏ភ័យជំនួសម្ចាស់ផ្កាដែរ ព្រោះអ្នកថតខ្លះហាក់មិនប្រយ័ត្នថាអាចនឹងដើរជាន់ផ្កាឬប៉ះពាល់ផ្កាគេទេ(អាងតែមិនមែនរបស់ខ្លួនឯង) ដឹងតែថាធ្វើយ៉ាងណាឲ្យរូបខ្លួនឯងថតទៅស្អាតគឺមិនខ្វល់ពីអ្វីទាំងអស់។ ដៃខ្ញុំរេថតគ្រប់ទិសទី ស្រាប់តែឈប់ហ្នឹងថ្កល់ រករេទៅណាមិនរួចសោះ។ មិនមែនដោយសារតែផែនដីឈប់វិល ព្រោះបាតុភូតដ៏អស្ចារ្យណាមួយទេ តែដោយសារស្នាមញញឹម របស់នារីម្នាក់វ័យប្រមាណ២៥ឆ្នាំ  កំពុងបង្អួតសម្រស់ដ៏ស្រទន់របស់នាងនៅពីមុខកាមេរ៉ាទូរស័ព្ទដៃរបស់នាងជាមួយនឹងផ្កាឈូករ័ត្នដែលរីករហង់។    ផ្កាស្រស់តែហាក់ចាញ់សម្រស់នាង… Continue reading ផ្កាអើយកុំរោយ!

រឿងខ្លី

រឿង “ ដប់បួន”

  ក្មេងស្រីវ័យ៧ឆ្នាំម្នាក់មកពីភូមិព្រែកថ្មី ដើម្បីមកលក់ផ្កាតាមស្តុបគ្រាន់យកលុយខ្លះមករៀននិងជួយលោកយាយ របស់ខ្លួន។ ភ្លើងស្តុបលោតពណ៌ក្រហម ដប់បួន (ឈ្មោះរបស់ក្មេងស្រីនោះ) បានរត់មករកឡានមួយដែលបុរសចំណាស់ម្នាក់បានបក់ដៃ ហៅនាង៖ ផ្កាកុលាបមួយទងតម្លៃប៉ុន្មាន? ចា៎ ៥ពាន់រៀល! ឲ្យមួយទងមក! ស្ត្រីម្នាក់វ័យ២៥ឆ្នាំ តែងខ្លួនឆើតឆាយទឹកមុខមិនសូវស្រស់ដែលអង្គុយជាប់នឹងបុរសចំណាស់នោះលាន់មាត់៖ បុណ្យសង្សារទាំងមូល ទិញផ្កា១ទង តម្លៃ៥ពាន់រៀលឲ្យខ្ញុំ! កុំខឹងអូនស្រី! អស់ពីផ្កានៅមានរឿងជាច្រើនទៀតដែលយើងត្រូវធ្វើក្នុងថ្ងៃពិសេសនេះ! ថាចប់បុរសនោះក៏ហុចលុយឲ្យដប់បួន រីឯដប់បួនកាលបើឃើញមុខនារីឆើតឆាយនោះ ភ្នែកនាងតូចក៏រកកលនឹងយំភ្លាម តែនាង មិន ហ៊ានយំទេ ។ នាងប្រឹងសម្លឹងស្រីនោះ រហូតទាល់តែគេបើកឡានចេញទៅបាត់។ ដប់បួនដកដង្ហើមធំ ហើយប្រឹងលក់ ផ្កាបន្ត ទៀត។ ថ្ងៃនេះនាងលក់ផ្កាដាច់គួរសម តែចិត្តនាងតូចមិនសប្បាយសោះ។ នាងជិះកង់ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ហើយនៅតាម ផ្លូវនាងឃើញគូសង្សារជិះម៉ូតូជិះឡានមានផ្កាឬតុក្កតាសឹងតែគ្រប់ដៃ ឯខ្លះជិះឡានឬម៉ូតូដើរលេងជាមួយគ្រួសារយ៉ាងរីករាយ។ ពេលមកដល់ផ្ទះ ដប់បួន ប្រញាប់វាយជន្ទល់កង់រួចមកសួរលោកយាយដែលកំពុងដាំបាយ៖- យាយថាម៉ែពុកមានខ្ញុំនៅចំថ្ងៃនៃក្តីស្រឡាញ់ ចុះហេតុអីក៏៧ឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំមិនដែលមានម៉ែពុកស្រឡាញ់ផ្តល់ភាពកក់ក្តៅដូចកូនគេដទៃទៀត? យាយសំឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងដែលសុខៗចៅស្រីមកសួរបែបនេះ តែមិនដឹងយ៉ាងម៉េចគាត់ឆ្លើយទាំងអួលដើមក៖ ថ្ងៃនៃក្តីស្រឡាញ់ តែមនុស្សភ្លើតភ្លើន ទើបចៅយាយត្រូវមកលំបាកដើរលក់ផ្កាដូចពេលនេះ។ យាយមានន័យថាម៉េច? លោកយាយសម្រួលអារម្មណ៍៖ មិនថាចៅកើតមកដោយមូលហេតុអ្វី មិនថាចៅកើតមកដោយក្តីស្រឡាញ់ឬភាពភ្លើតភ្លើន តែចៅត្រូវបន្តរស់នៅ… Continue reading រឿង “ ដប់បួន”